Laat ons via mail weten wat u vond van uw verblijf bij ons in Zweden - klik hier om ons een mail te sturen.

Wij en onze lezers zijn heel benieuwd naar uw reactie en eventueel een voor zich sprekende foto.
Dit helpt ons bij te sturen waar nodig en uw vakantie nog aangenamer te maken.



Verslag vakantie Veerle en Dirk - Maart 2006
Ons verblijf bij Elsie en Gino was gewoonweg schitterend.
Vanaf het moment dat Gino ons kwam afhalen aan de luchthaven was de sfeer voor een ontspannen, plezierige, close to nature vakantie gezet. De rit tot onze eindbestemming duurde ongeveer 1.5 uur. Na deze autorit waarbij het drukkere stadgedeelte vrij snel plaats maakt voor rustige en met bos omgeven wegen, kwamen we aan in het idyllisch "dorpje" Åkersjön en kregen we onze verblijfplaats voor die week te zien. Eén en al charme en gezelligheid omschrijft het best het kleine houten huisje (Häbret) met open haard dat we die week het onze mochten noemen.
Voor het verbijf ter plaatse kozen we voor enkele dagen eigen ontspanning afgewisseld met wat meer avontuur. Onze eigen dagen werden ingevuld door te gaan wandelen in de prachtige uitgestrekte bossen en rondom en op het bevroren meer. Het avontuurlijke lieten we organiseren door de specialisten ter zake Gino en Elsie. Zo kozen we voor onder meer ijsvissen, maakten we kennis met hun slede-honden "to be", ... .
Het hoogtepunt van onze reis was echter zonder twijfel een twee-daagse scootertocht met een overnachting in een tent. Het heeft geen zin dat ik probeer te omschrijven hoe het is om met de scooter de bossen in te trekken (want dat deden we , geen voorgereden paadjes voor ons .. :-) ), te BBQen op een open vuur en voor de rest omgeven door een sneeuwwit en bebost landschap, te genieten van een biertje bij het open vuur aan de tent 's avonds tegen een temperatuur van -10°, ... want woorden schieten hier te kort. Dit moet je gewoon eens meemaken en zelf ervaren !! Een echte aanrader, niet in het minst dankzij de deskundige begeleiding van onze gidsen Gino, Tony en Roland die je met plezier vertellen over de natuur, de dieren, maar ook over de geesten die ze eren.
De tocht werd tenslotte afgesloten met een avondeten in een kåta van en bij één van de Samen gidsen (Samen= natives uit de streek). Een onvergetelijke afsluiter voor een al even onvergetelijke twee-daagse.
Alle excursies werden door het team van Fjällspirit tot in de puntjes uitgewerkt, rekening houdend met onze wensen maar ook met onze veiligheid. Daarom werd eerst een stukje scooterschool gegeven vooraleer we aan de eigenlijke scootertocht begonnen.
Maar je weet hoe het gaat, als je je vermaakt ,vliegt de tijd extra snel voorbij en na een week namen we met spijt in het hart afscheid. Plannen om terug te gaan die werden al gemaakt terwijl we er waren dus terug gaan doen we zeker. Misschien wel in een ander seizoen zodat we de omgeving ook eens in het groen kunnen bewonderen.
Intussen houden we eraan om het voltallige Fjällspirit-team (Elsie, Gino, Tony en Roland) en Mia en Ulf hartelijk te bedanken voor het gastvrij onthaal, de ontspannen en leuke sfeer, de leerrijke tochten, de nuttige tips en een onvergetelijke vakantie.
Veerle en Dirk



Speelbal van de golven
HOTAGEN - Tegen de rotsen geduwd worden door de woeste golven, in een mierenkolonie terechtkomen én aangevallen worden door muggen. Het zijn ingrediënten die je niet direct koppelt aan een vaartocht in Zweden. Waar het aanvankelijk de bedoeling was rustig kano te varen, namen al snel de natuur- en weergoden een loopje met onze wens.
De wind, het meerwater, alles oogt rustig. Op de regen na, die zachtjes op onze kledij tikt. We binden de vier tonnen, gevuld met levensmiddelen, vast aan de twee kano’s met een veiligheidskoord, in het geval we omgekieperd worden. De landkaart zit in een waterdichte zak, en moet ons de volgende veertig kilometer door ongerepte natuur loodsen. Het Hotagenmeer in de Zweedse provincie Jämtland, gekend om zijn wisselvallige weersomstandigheden, laat zich niet zo maar temmen. “Vorig jaar lieten enkele toeristen het leven op deze vaarroute,” aldus Gino Maes, initiatiefnemer van deze trip en baas van het avonturenbedrijf Fjällspirit.
Ten noorden van Norrvik vertrekken we, rustig peddelend om op elkaar ingesteld te raken, want we zitten per twee in een kano. “Naar rechts,” roept Kris De Sadeleer, informaticus en neef van Gino, terwijl ik de kano naar links manoeuvreer. Navigeren en sturen zijn twee verschillende zaken, zo ondervinden we snel. Hij lacht, en we glijden met ons vaartuig verder door het water.
Vijf kilometer gevorderd slaan we onze eerste kampeerplaats op. Rustig aanmeren, alles uitladen, boten veilig op kant bergen en vastbinden, waarna we een geschikte slaapplek zoeken. Wat op zich vrij evident lijkt, is het in hartje natuur niet altijd. Putten, boomstronken, wortels, struiken, achtergelaten souvenirs van wilde dieren. Dat alles overdekt met een zachte laag mos. Het duurt dus even voor we een geschikte plaats vinden. Na wikken en wegen zetten we de vierpersoonstent op.
Eenmaal genoeg droog hout gesprokkeld, wakkert Gino het vuur aan. Op natuurlijke wijze, met boomschors. Dat past volledig binnen zijn levensfilosofie, waarin de natuur centraal staat, en het respect daarvoor voorop. Het potje biedt pasta aan, en de monden zijn vrij snel en goed gevuld. Een sterke koffie moet alles op zijn plaats brengen, terwijl de anekdotes over vorige reizen de revue passeren.
De volgende ochtend valt er nog altijd water uit de lucht. De eerste die wakker is, zorgt voor het vuur, Steven Wageman in dit geval. Brandweerman in Dendermonde, met een hart voor het pure wat moeder natuur te bieden heeft, is ook hij op de afspraak. Hij meldt dat de golven sneller en hoger zijn dan de dag voordien, wat ons tot enige discussie brengt.
Wagen we ons op de golven, met het risico in het ijskoude water te plonzen, of erger, mee onder gesleurd te worden? Uiteindelijk, en op aanraden van Gino, wagen we het er niet op. Als gids van dienst, ijvert hij in de eerste plaats voor veiligheid. Die raad volgen we op, en vullen de rest van de dag met verhalen vertellen, brood maken, hout zoeken, vissen en het ideale toilet creëren. Immers, comfortabel het verteerde eten achterlaten is niet altijd vanzelfsprekend.
Een etmaal later is het weer nog altijd slecht, maar de golven lijken gekalmeerd. Na vier kilometer moeten we op kant, want te wild voor onze Canadenser-kano’s, die niet echt stabiel reageren op de woestheid van het water. Vlug een vuurtje maken, trekkingmaaltijd opwarmen en blij zijn dat de mierenkolonie waarin we terechtkwamen enkel groot, en niet bijtgraag is. Twee uur later varen we alweer, nog zo’n tiental kilometer tot aan Tuttaberg. Met enig geluk een rendier kunnen spotten, met een gewei van één meter breed, die het op een lopen zet na mijn iets te enthousiaste reactie. Mijn uitroep was blijkbaar zo plots en scherp, dat Gino en Steven bijna kantelden. Waarvoor hun welgemeende dankbetuigingen later, Steven omdat hij een rendier zag, Gino voor het kantelmoment.
Is goed humeur een vereiste, dan is doorzettingsvermogen het zeker. De dag nadien ondervinden we dat aan den lijve. Tot drie maal toe tegen de rotsen geduwd worden is geen pretje. Nu, sinds de eerste dag varen we dicht bij land, zodat bij problemen de situatie snel gekeerd kan worden. Echter, die vierde dag is er ééntje om zelden te vergeten. ’s Ochtends worden we na 300 meter tegen de kant geduwd, om 500 meter verder hetzelfde tegen te komen. Waar het de eerste keer nog grappig lijkt, is het de keer nadien minder amusant. De kano als een speelbal dansend op de golven, met als gevolg dat we in een verlaten baai geduwd worden.
Gestrand, door water en wind die ons niet gunstig gezind blijken, beslissen we dan maar een stukje te eten en onze strategie aan te passen. In plaats van tegen de stroom in te peddelen, dragen we de Canadensers over een smal stuk eiland, om aan de andere kant opnieuw rustig vaarwater te treffen. Een geluk bij een ongeluk. En zelfs de zon komt zich moeien. Even weten we weer waarom kanovaren zo aangenaam is. Daar getuigt ook het Nederlandse koppel van, dat op dezelfde plek vastzit. Manlief was de dag voordien kopje onder gegaan met zijn kajak – dat normaalgezien toch een grotere mobiliteit kent – en daarom hangt zijn fototoestel nu te drogen aan de geïmproviseerde waslijn. We wensen hen het beste en gaan door.
De warmte doet deugd. De boten schuiven rustig verder door het water, een zalige glimlach staat te lezen op ieders gezicht. Maar opnieuw spelen de weergoden een spelletje met ons, want een uur later nemen de golven ons opnieuw te pakken en gooien de boten tegen de rotsen. De situatie wordt geëvalueerd, en we trekken de kano’s een eind verder, wandelend in het water. Meer water in mijn botten dan in de boot, laat Gino zich ontvallen, en dat beschrijft het volgende halfuur.
We treffen opnieuw rustig water, springen blij in de boot en glijden naar onze volgende kampeerplaats. Een idyllisch stukje natuur, waar rendierbotten op een specifieke manier samengelegd zijn. Dat wijst op de aanwezigheid van de Samen, de autochtone bevolking in dit deel van Zweden. Afblijven is de boodschap, en we zetten onze tent een beetje verder op. De eerste stukken hout zijn nog niet gesprokkeld of de muggen doen zich al te goed aan ons bezwete lichaam. Het vuur krijgt prioriteit nummer één, muggenolie wordt doorgegeven. Tijd voor onze eerste wasbeurt, en moedig gaan we het water in. Even snel krijsen we de eventueel toekijkende beren weg, zóó koud. De douche verandert in een dipje, maar toch zijn we tevreden over die prestatie. Niet in het minst om het warme lichaamsgevoel dat we er nadien aan over houden.
De laatste dag, kwart voor zes uit de veren, en in geen tijd op het kalme meer. Het worden twee rustige vaaruren, met als enige last de vermoeide armen. De weersomstandigheden van de voorbije dagen hebben aan onze krachten en reserves gevreten. Toch blijven we koers houden, het einde is in zicht. Ook vandaag krijgen we een straaltje zon op het menu en de golven duwen ons deze keer in de goede richting, die van de stuwdam in Laxviken. Daar wacht Elsie Van Cotthem, Gino’s vrouw, ons op. Een laatste keer werpen de golven ons onzacht tegen de landkant, maar het deert ons niet, de eindbestemming is bereikt.
Steven Vandenbergh



Reis van 04/01/2008 tot 14/01/2008
sneeuw en temp. van rond de min 7 graden. Hier zijn wij dan terug thuis van een tiendaagse reis in zweden bij Gino & Elsie voor ons 30 jaar huwelijkjaar bijna terug op ons positieve na een door ons zelf verplichte avontuurlijke reis die op punt gezet geweest is door Gino & Elsie.
Onze wensen waren met de honden bezig zijn en een tweedaagse hondenslee zelf besturen verschrikkelijk vermoeiend maar 200% tof, moet eens gedaan worden, dat men kan meespreken als er een reportage op tv komt, dan kunt U zien hoe intensieve sport dat wel is .
Dan hebben wij bijna elke dag ook eens met de schooter weg geweest tussen de bomen in het bos en op het meer er is maar één woord prachtig , rust en totale stilte.
Ook onverwacht heeft hij ons s'avonds op gebeld om ons te komen halen voor het noorderlicht te gaan zien op een hoogte maar het is ons niet gelukt, wij hebben er dan maar een nacht schootertocht van gemaakt van een 1h30 dat is nog mooier enkel met het licht van de schooter maar zeker niet te doen alleen want zeker dat gij U weg kwijt bent.
Gino kent héél goed zijn weg. En op de drie jaar dat zij daar zijn kunnen zij al heel goed zweeds.
Mensen mogen mij altijd via Gino bellen in Belgie voor foto's te zien en uitleg te krijgen van daar
PS één klein ding iemand moet minstens één fluo vestje mee nemen voor s'avonds er is bijna geen verlichting op straat en met de sneeuw moet men een beetje op straat lopen het is toch altijd beter voor de veiligheid
groetjes Paul & Irene